Zeezenderdag Haarlem February 24th 1990

 

 

 

Tom de Munck, Arie Swets, Marc Jacobs, Hans Knot

 

Tom de Munck, Arie Swets, Marc Jacobs, Ad Roberts, Hans Knot

 

Arie Swets, Marc Jacobs, Ad Roberts

 

Arie Swets, Marc Jacobs, Ad Roberts, Fred van Amstel

 

 

Jan van Heeren herinnert zich:

Voor het eerst in deze plaats een zeezenderdag en de grootste zaal tot nu toe. Toch bleek ook deze keer de zaal weer te klein: er was namelijk een recordopkomst. Voor de bezoekers was er een gratis cassette en tas.

Het videoaanbod was de moeite waard. Er werd begonnen met fragmenten over RNI (Radio New York International) uit veel Amerikaanse nieuwsprogramma’s. Ook werd een deel van de Caroline 558 video van Nigel Harris getoond. Hierin aandacht voor de mastbreuk op de Ross. Je zag de mast de volgende ochtend langszij het schip hangen. Het meest interessant was een Franstalige documentaire over Caroline. Deze was onderdeel van een programmareeks waarin telkens aandacht wordt besteed aan een aspect van het zeeleven. Hierin beelden van Caroline toen en nu, afgewisseld met interviews (met natuurlijk ook Ronan). Verder werden er opnamen van de Belgische en Nederlandse tv-journaals getoond, m.b.t. de raid op de Ross. Ook de documentaire over het REM-eiland van de Tros (in Jongbloed en Joosten) en journaalbeelden van Abe Nathans gevangenzetting (RTL-Veronique en NOS).

Vervolgens betraden Marc Jacobs en Arie Swets het podium. Arie werd door Tom de Munck ondervraagd over de gebeurtenissen voor, tijdens en na de raid. Hij vertelde dat men aan boord niets wist van de invallen bij medewerkers aan land en dat men dacht dat de OCD blufpoker speelde. Toen hij de Volans in de verte aan zag komen, dacht hij dat ze de Nederlandse bevoorrader op sleep hadden en dat ze die aan de Ross wilden tonen als voorbeeld. Dit bleek niet zo te zijn. Wat betreft de raid bevestigde Arie nog eens dat er nauwelijks sprake van geweld is geweest. Alleen Peter Chicago duwde een beambte welke vanaf de Volans op de 80 cm hogere railing van de Ross klom. De beambte kwam hierdoor tussen de twee schepen in te hangen. Chicago kreeg daarom een kaakslag.

Over persoonlijke bezittingen werd niet moeilijk gedaan door de OCD-ambtenaren. Als je zei dat iets van jezelf was, mocht je dat houden. Zo mocht Arie zijn gospelplatencollectie houden. Wel vroegen de beambten of hij die weleens in de uitzending had gedraaid. (“Nee hoor, alleen in de vrije tijd, buiten de uitzendingen om.”) Op de Ross, in de nieuwskamer, bevond zich ook een homecomputer met disks. Sommige van deze disks bevatten informatie die de OCD/DTI beter niet onder ogen kon komen. Arie en een andere DJ verborgen deze disks achter een glasplaat waarachter ook een zeekaart zat ingeraamd. Just toen ze dit gedaan hadden, kwam een beambte naar de nieuwskamer. De tv stond aan en Arie deed net of hij naar Teletekst aan het kijken was om te zien of er iets over de Raid vermeld werd. De computer werd overigens niet in beslag genomen omdat deze van de “broer van een Engelse DJ was”. Wel probeerden de ambtenaren informatie van enkele (onschuldige) floppy’s op te roepen, maar dit lukte ze niet. Helaas was de niet-aanwezige broer van de Engelse DJ de “enige” die wist hoe de computer werkte. Volgens Arie klopt het de ronde doende verhaal van een niet-ontdekte studio niet en zijn alleen 3 spotmasters en een cd-speler ergens onderin het schip verstopt.

Aanvankelijk zouden Arie en Ellie van Amstel (ook zij was die dag aanwezig) geen strafvervolging krijgen, daar zij na de Raid vrijwillig van boord zijn gegaan. Maar de Officier van Justitie wist deze afspraak ongedaan te maken. Arie moest namelijk als getuige (dus niet als verdachte) voor de rechtbank verschijnen. Zou hij toen niets hebben gezegd, dan kon hij voor bepaalde tijd opgesloten worden. Hij moest dus wel een getuigenverklaring afleggen. Deze verklaring kan echter weer tegen Arie zelf gebruikt worden. Hetzelfde geldt voor Ellie.

Na Arie kwam Marc Jacobs aan de beurt. Ter inleiding werd een video uit 1978/1979 gedraaid, waarop o.a. Marc en Ad Roberts te zien waren. Na de video (oorspronkelijk een Duitse smalfilm) werd Marc gevraagd hoe hij over Ad dacht. Deze was destijds zijn grootste maat aan boord, maar hij had hem al in geen tien jaar meer gezien. Hierop kwam het ‘Surpriseshow’-gedeelte van de dag , want Ad bleek ook aanwezig. Na even zoeken werd hij de zaal binnengebracht. Een emotionele omarming volgde. Toen ze eenmaal aan het praten waren was er geen stoppen meer aan. Dit geenszins tot verveling van het publiek. Hieronder een selectie uit de talrijke gespreksonderwerpen:

Saboteren van jingles
Dit gebeurde vaak aan boord. Vooral Ad Roberts was er goed in. Het eerste waar Marc mee te maken kreeg was een gesaboteerde jingle (door Bart van Leeuwen?) voor het Belgische Europanorama. Hierin kwam voor de zin: “Uitzicht op kilometers kust” (op z’n Vlaams uitgesproken). De ‘s’ van kust was er echter vakkundig tussenuit geknipt. Nadat Marc de jingle had gedraaid, had hij nog niets in de gaten. Even later kwamen een paar bemanningsleden gierend van de lach naar beneden en beluisterde Marc de jingle nog eens. Europanorama had de jingle ook gehoord en zei het contract direct op. Ook Marcs naamjingle werd eens onder handen genomen: “Marc – burrrps – Jacobs”. Een Engelse DJ controleerde altijd het zegel op zijn cartridges om er zeker van te zijn dat er niet mee geknoeid was. Hem kregen ze echter ook te pakken door een stukje band tussen de las van de cartridgeband toe te voegen. Mi Amigo Jeans (waarin Herman de Graaf tot zijn dood heeft rondgelopen) had een spot die voor de lol werd gecombineerd met een andere spot: “Mi Amigo Jeans, voor soppen en dweilen”.

Douane
De Franse douane maakte eens een blunder door te geloven dat een meegesmokkelde jinglemachine een broodrooster was. In Engeland herkende een douanebeambte de stem van Marc. Hij pakte direct een formulier en begon daarop te schrijven. Marc zat dus flink in de rats. Dat was echter niet nodig geweest: de douanier had een verzoeknummer genoteerd en vroeg of dat voor zijn vrouw gedraaid kon worden.

Foto’s
Regelmatig vlogen er straaljagers over de Mi Amigo heen. Soms werden er dan foto’s van DJ’s gemaakt. Vanuit zo’n straaljager konden circa 30 foto’s per seconde worden gemaakt. De foto’s konden dienst doen als bewijsmateriaal. Ook zijn er eens beambten als anoraks verkleed aan boord geweest. Ze brachten stapels tijdschriften mee en namen foto’s aan de lopende band. Toen ze weg waren en de tijdschriftenbundels los werden gemaakt, ontdekte men in ieder tijdschrift een Brits staatsstempel.

Dames
Dit onderwerp dien je helemaal uit je hoofd te zetten als je aan boord bent anders wordt je gek, aldus Marc. Wilde verhalen over de vriendin van Peter Chicago, Samantha, kloppen niet. Ze deelde alleen met hem het bed. (Soms erg luidruchtig, maar dan hadden ze ruzie.) Voor DTI-schepen was ze vanwege haar Australische nationaliteit niet bang. Als men aan boord van zo’n schip foto’s begon te nemen, zorgde een ieder dat het gezicht bedekt werd. Samantha bedekte niets en trok juist haar t-shirt omhoog (waaronder ze niets droeg) om te provoceren. Zo nu en dan hadden de DJ’s aan boord wel lol met dames die in kleine bootjes naar het schip gingen. Eén keer is per ongeluk zo’n meisje aan boord achtergebleven. Zes weken later kon ze pas weer van boord. Marc vraagt zich af hoe het nu met haar gaat.

Nederlandse taal
De Engelse DJ’s leerden van de Nederlanders een beetje Nederlands spreken. Op een keer kwam een Engelsman dolenthousiast naar Marc. Hij had een nieuwe Nederlandse zin geleerd. Marc vroeg wat de zin was, maar de DJ wilde hem gelijk via de zender zeggen. Dat mocht na de plaat. De zin was: “Iek heb een knoopje in mijn loel.”

Fans
Net voordat ze met de tender naar de Mi Amigo gebracht zouden worden, namen Marc en een paar anderen nog enkele borrels in een Belgisch havencafé. De waardin vroeg op fluistertoon of zij van Radio Mi Amigo waren. Marc bevestigde dat. De anderen schrokken, want de waardin zou de politie wel eens kunnen bellen. Marc zei echter dat er dan totaal geen bewijsmateriaal zou zijn. De waardin begon inderdaad langdurig te telefoneren. De politie kwam echter niet, maar het werd wel steeds drukker in het café. Veel van de bezoekers hadden briefjes met verzoekplaten bij zich. Toen werd duidelijk waarom de waardin zo lang moest bellen.

Als slot van de dag werd nog een Eurosiege video vertoond, nadat een film over Radio Paradijs op het grote scherm was afgedraaid.

 

 

 

Radio Day pictures from more than 3 decades